Waxaan la qafaashay oo aan ku jiray guri madax-furasho muddo 977 maalmood ah. Ma awoodi karaa inaan cafiyo qafaashtayda?

Markii hore fikradda naxariista waxay ahayd wax iga caawiyay in aan ka gudbo dhibaatada. Laakiin ma noqon doontaa cafis dhab ah nooc ka mid ah sindromka Stockholm?

Waxaan aqaanay Maxamed Tahlil sidii badmaax naxariis leh oo maamuli jiray koox ilaaliyaal ah intii lagu jiray bilihii ugu horreeyay ee nolosheyda sida maxbuus sanadkii 2012. Waxaan u safaray Soomaaliya si aan uga warbixiyo faafitaanka badmaaxnimada casriga ah ee xeebaha. Maalintii 10aad, waddo ciid ah oo u dhow Galkayo, bartamaha dalka, ayaa badmaaxyo i qafaasheen. Laba sano iyo bar kadib, waxaan ahaa maxbuus.

Waxaan waqtigeyga badankiis ku qaadan jiray sariir khafiif ah oo dhidid leh oo ku taal sagxadda qolka ciidda. Xabsiyada dhagaxa ah ee iftiinka yar leh way isbeddeleen, laakiin wasakhda iyo duruufaha ma isbeddeleen.

Mararka qaarkood, qafaasayaashu waxay i geeyeen dhulka savannah-ka Soomaaliyeed – halkaas oo aan ku degganeyn banaanka oo aan ku seexanay dhulka – iyo muddo lix bilood ah, waxaa lagu hayay markab tuna ah oo la qafaashay, halkaas oo aan ku biiray 28 kalluumaysato ah oo ka yimid bariga Aasiya oo la qafaashay qiyaastii seddex toddobaad ka hor intaan la i saarin markabka. (Waxay i qafaasheen dhulka, laakiin waxay ahayd koox badmaaxyo ah, oo abaabulan si ay u qafaashaan markabyo badda.) Meel kasta, ilaaliyaasha badmaaxdu waxay ku fadhiisan jireen AK-47s oo dhageysan jireen raadiyaha, ama waxay cuni jireen khat, dhirta daroogada ah.

Sii wad akhriska...